Books LIVE

is there then a last scream coming from me?

whose are the hands here around my belly squeezing my breath in and out? whose warm weight supporting me from behind and from below? gathering me from the front? rescuing me from the moieties dreamt? who collects my parts? who splints my neck in a straight line and lifts my chin so that my gullet should not become entangled in itself? who gently parts my shoulders like wings? who places a knee between my knees so that I should not cleave to my own flesh? who is a buoy beneath me so that I should not sink from my own weight not perish? in what body am I sustained as in a crib? tilted as in a cradle? who breathes beneath me as if I’m lying on a living bedstead my pulse ignited with another pulse my breath to the rhythm of another my insight capsulated in sturdy scaffolds my sentences erected on other sentences like walls built on a rock? Who?

where are you agaat?

here I am
a voice speaking for me a riddle where there is rest
a candle being lit for me in a mirror
my rod and my staff my whirling wheel
a mouth that with mine mists the glass in the valley of the shadow of death
where you go there I shall go
your house is my house
your land is my land
the land that the Lord thy God giveth you

is this the beginning now this lightness? can I venture it on my own? am I at last membrane between a willow and its reflection? A meniscus
that transmits an image? Am I the crown of leaves in the air like the crown of leaves in the water? Yes without lamentation without sighing a permeable world world without end this rustling region culm inclining to culm the stone on the bank like the stone in the dam carried from cloud to cloud on the south-easter where the clover does not know of the humus and the stalk of the wheat does not deny the ear its fullness and the blue crane rises clamouring above the ripples of her beating wings framed by the reflected cloud and the reflected tree on the wash of the still river whose call returns to her for a last time from the valley in carillons in canon-thunder where to the smallest circling water-creature zealously writing everything reflects so with open eyes into the white light so whispering to my soul to go

kom daar dan nou ’n laaste skreeu uit my?

van wie is die hande hier om my buik wat my asem in en uit druk? wie se warm gewig wat my stut van agter en van onder? wat my bymekaarmaak van voor? wat my red uit die helftes gedroom? wie versamel my dele? wie spalk my nek in ’n reguit lyn en lig my ken dat my strot nie in homself verknyp raak nie? wie trek my skouers saggies oop soos vlerke? wie sit ’n knie tussen my knieë sodat ek my eie vlees nie aankleef nie? wie is onder my ’n boei dat ek nie sink nie van my eie gewig nie beswyk nie? in watter lyf word ek gehou soos in ’n krip? gekantel soos in ’n wieg? wie asem onder my asof ek op ’n lewende bedstee lê my pols aangesteek met ’n ander pols my asem op maat van ’n ander my insig gekapsel in stewige steiers my sinne staangemaak op ander sinne soos mure gebou op ’n rots? wie?

waar is jy agaat?

hier is ek.
’n stem wat vir my spreek ’n raaisel waar rus is
’n kers wat vir my aangesteek word in ’n spieël
my stok en my staf my draaiende rad
’n mond wat saam met myne wasem op glas in die dal van die doodskaduwee
waar jy gaan sal ek gaan
jou huis is my huis
jou land is my land
die land wat die here jou god vir jou gegee het

is dit die begin nou hierdie ligtheid? kan ek dit op my eie aan? is ek uiteindelik membraan tussen ’n wilg en sy weerkaatsing? ’n minuskus wat ’n beeltenis gelei? is ek die lowerkroon in die lug soos die lowerkroon in die water? ja sonder geweeklag sonder gesug ’n deurlatende wêreld ’n wêreld sonder einde hierdie ruisende gebied grashalm vir grashalm na mekaar toe geknak die klip op die wal soos die klip in die dam gedra van wolk tot wolk op die suidoos waar die klawer nie van die humus weet nie en die halm nie die volheid aan die aar misgun nie en die bloukraanvoël styg met ’n groot geluid bo die rimpels van haar vlerkgeklap geraam deur die weerkaatste wolk en die weerkaatste boom op die stil rivier se spoel wie se roep nog ’n laaste keer na haar terugkeer uit die vallei in kariljonne in kanongebulder waar alles tot selfs die kleinste kringende waterding ywerig skrywend weerkaats so met oë oop die wit lig in sieltogend so