Sunday Times Books LIVE Community Sign up

Login to Sunday Times Books LIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Sunday Times Books LIVE

Five local non-fiction eBooks to read in January

Heartbreaker: Christiaan Barnard and the first heart transplant
James-Brent Styan

In this new biography of Chris Barnard we not only learn about the life of South Africa’s most famous surgeon, from his Beaufort West childhood through his studies locally and abroad to his prominent marriages – and divorces – but James Styan also examines the impact of the historic heart transplant on Barnard’s personal life and South African society at large, where apartheid legislation often made the difficulties of medicine even more convoluted.

The role of black medical staff like Hamilton Naki is explored, as is the intense rivalry that arose between other famous heart surgeons and Barnard. How did Barnard manage to beat them all in this race of life and death? How much did his famous charisma have to do with it all?

And in the light of his later years, his subsequent successes and considerable failures, what is Barnard’s legacy today? Styan covers it all in this fascinating new account of a real heartbreaker.

Hartebreker – Christiaan Barnard en die eerste hartoorplanting
James-Brent Styan

Dié nuwe biografie oor Suid-Afrika se beroemdste hartsjirurg vertel nie net van Barnard se kinderjare in Beaufort-Wes, sy prominente huwelike (en egskeidings) en flambojante lewe nie. James Styan ondersoek ook die impak van die historiese eerste hartoorplanting op Barnard se persoonlik lewe en op die Suid-Afrikaanse gemeenskap in die algemeen, waar apartheidswetgewing dikwels die probleme van geneeskunde nog ingewikkelder gemaak het.

Die rol van swart mediese personeel soos Hamilton Naki word bespreek, sowel as die intense wedywering wat tussen ander beroemde hartsjirurge en Barnard ontstaan het.

Hoe het Barnard dit reggekry om hulle almal in dié resies om lewe en dood te wen? Hoeveel het sy welbekende sjarme daarmee te doen gehad? En wat is Barnard se nalatenskap vandag, in die lig van sy latere suksesse en aansienlike mislukkings? Styan dek dit alles in dié fassinerende nuwe blik op Chris Barnard wat uitgegee is om saam te val met die 50ste herdenking van die eerste hartoorplanting.

In the Heart of the Whore: The Story of Apartheid’s Death Squads
Jacques Pauw

The ongoing assassinations of anti-apartheid activists led to rumours that some kind of third force must be responsible. The South African government flatly denied any involvement. All investigations of the matter were met with stony silence.

The first crack in the wall came with the publication by the Vrye Weekblad newspaper of the extraordinary story of Dirk Coetzee, former Security Branch Captain. His tale of murder, kidnapping, bombing and poisoning provided corroboration of the shocking confessions made by Almond Nofemela on death row. Slowly the dark secret started unravelling under the probing of determined journalists.

In the Heart of the Whore introduces the reader to the secret underworld of the death squads. It explains when and why they were created, who ran them, what methods they employed, who the victims and perpetrators were.

Jacques Pauw was more closely involved with the subject than any other person outside the police and armed forces. In this groundbreaking work he looks at the devastating effect of the secret war on the opponents of apartheid as well as the corrosive effects on the people who committed these crimes.

Into the Heart of Darkness: Confessions of Apartheid’s Assassins
Jacques Pauw

Jacques Pauw has been an investigative journalist for more than three decades. Before the phenomenal success of The President’s Keepers, he spent years tracking down apartheid death squads. Into the Heart of Darkness, first released in 1997, was the result of this work.

Despite official denials and cover-ups, the rumours of apartheid’s death squads have now been proved to be all too real. Hundreds of anti-apartheid activists were killed and thousands tortured by a group of bizarre assassins, the foot soldiers of apartheid’s secret war.

Jacques Pauw has been more closely involved with apartheid’s killers than any other journalist. For more than seven years, he has hunted them down and become a witness to their secret and forbidden world.

Into the Heart of Darkness will take you on a journey into the minds and lives of the men who went out to kill and kill again. What caused these souls to become so dark and guided them to so much evil?

A Short History of Mozambique
Malyn Newitt

This comprehensive history traces the evolution of modern Mozambique, from its early modern origins in the Indian Ocean trading system and the Portuguese maritime empire to the fifteen-year civil war that followed independence and its continued after effects.

Though peace was achieved in 1992 through international mediation, Mozambique’s remarkable recovery has shown signs of stalling. Malyn Newitt explores the historical roots of Mozambican disunity and hampered development, beginning with the divisive effects of the slave trade, the drawing of colonial frontiers in the 1890s and the lasting particularities of the provinces.

Following the nationalist guerrillas’ victory against the Portuguese in 1975, these regional divisions resurfaced in a civil war pitting the south against the north and centre. The settlement of the early 1990s is now under threat from a revived insurgency, and the ghosts of the past remain.

This book seeks to distil this complex history, and to understand why, twenty-five years after the Peace Accord, Mozambicans still remain among the poorest people in the world.

Book details

Antjie Krog ontvang Nederlandse prys vir haar bydrae tot Nederlandse kultuur

Human & Rousseau en NB-Uitgewers is verheug om te verneem dat Antjie Krog die pas afgelope naweek vereer is met die 2018 Gouden Ganzenveer.

De Gouden Ganzenveer is ’n kulturele prys wat jaarliks in Nederland toegeken word aan ’n persoon of instituut ter verering van hul bydrae tot die geskrewe en gedrukte woord in die Nederlandse taal. Dié prys word vanjaar vir die eerste keer aan iemand van buite Nederland en België toegeken. In 2017 is dit toegeken aan die bekroonde romansier Arnon Grunberg.

Gerdi Verbeet, voorsitter van die Akademie van die Gouden Ganzenveer, het die nuus op die Nederlandse radioprogram De Taalstaat bekendgemaak: “Die Akademie van die Gouden Ganzenveer eer Krog as ’n spesiale en veelsydige digter, as ’n uitsonderlike skrywer en joernalis van integriteit, en as ’n begaafde kunstenaar van haar eie werk.”

Eloise Wessels, besturende direkteur van Media24-Boeke en hoof van NB-Uitgewers, het die nuus verwelkom. “Dit is vir ons as Krog se uitgewer eweneens wonderlike nuus – ons is saam met haar trots en bly.”

Joost Nijsen, Krog se Nederlandse uitgewer by Podium, meen dat die entoesiasme vir haar werk bogemiddeld groot moet wees vir die Akademie om ’n uitsondering te maak vir ’n “buitelandse” outeur. “Ons het hier by Podium op die tafel gespring toe ons dit gehoor het. Nie alleen is die Gouden Ganzenveer waarskynlik die mees gesogte literêre prys in Nederland nie, maar dit is bowendien uniek dat die prys toegeken word aan ’n nie-Nederlandse skrywer.”

De Gouden Ganzenveer sal op 19 April tydens ’n geleentheid in Amsterdam aan Krog oorhandig word. “Ek is verbysterd en op ’n vreemde manier tog ook ontroerd,” het sy gesê in reaksie op die nuus. “Dit is ook uitermate heerlik dat ‘n taal en letterkunde deur wie mens self so veel en diep verryk is, voel dat daar nie net gevat is nie, maar ook iets van waarde terug gegee is.”

Krog se jongste publikasies sluit in:
Lady Anne: A Chronicle in Verse (2017, Human & Rousseau), ’n vertaling van die oorspronklike uitgawe van Lady Anne in 1989
Mede-wete (2014, Human & Rousseau), asook die vertaling Synapse, deur Karen Press

Mede-wete is o.m. bekroon met die Elisabeth Eybers-prys (2015), die ATKV-Woordveertjieprys vir poësie (2015) en ook die Hertzog-prys vir poësie (2017). Medeweten is in Nederlands uitgegee deur Podium, en Remo Campert sê o.m. in de Volkskrant die volgende: “Lees de hele bundel Medeweten. Dan zult u het hopelijk met me eens zijn dat Antjie Krog Nobelprijs-waardig is.”

Luister na die aankondiging.

Lady Anne

Boekbesonderhede

 
 

Mede-wete

Die draakrebellie het begin en Harwarrus se enigste hoop is dat hy die draakjuweel sal opspoor. Maar waar moet hy begin soek?

Hoe om 'n draak se juweel te steel

Harwarrus Horribalus Heldehelm die Derde was ’n swaardvegter, draak-fluisteraar en die grootste Wiking-held wat nog ooit gelewe het.

Die draakrebellie het begin. Harwarrus is stoksielalleen en in ballingskap. Mense sowel as drake maak jag op hom – sy enigste hoop is dat hy die draakjuweel sal opspoor. Maar waar moet hy begin soek?

Kinders wat DreamWorks se film How To Train your Dragon uit 2010 onthou, kan Hiccup (oftewel Harwarrus) se avonture nou in Afrikaans lees!

Cressida Cowell het grootgeword in die stad Londen en op ’n klein, onbewoonde eiland aan die weskus van Skotland, waar sy dit geniet het om stories te skryf, vis te vang, en die eiland te verken op soek na drake. Sy was oortuig daar het drake gelewe, en was altyd gefassineer met hulle.

Kobus Geldenhuys is bekend vir sy kinderboek-vertalings van outeurs soos J.K. Rowling en Roald Dahl. In 2015 het hy die Elsabé Steenbergprys vir vertaalde kinder- en jeugliteratuur in Afrikaans ontvang vir Cressida Cowell se Hoe om jou draak te tem: Hoe om Drakonees te praat (Protea, 2014), en in 2016 is hy met die Alba Bouwerprys vir kinder- en jeugliteratuur bekroon vir sy vertaling van Michael Morpurgo se Hoekom die walvisse gekom het (Protea, 2015).

Hy het by geleentheid ook Artes- en Safta-toekennings ontvang, en is verskeie kere benoem vir sy gesinchroniseerde vertalings van TV-reekse en animasiefilms vir die destydse SAUK-oorklankingsafdeling.

Wanneer hy nie vertaal nie, skryf hy televisietekste vir Suid-Afrikaanse sepies en dramas soos Villa Rosa, Swartwater en Binnelanders.

Boekbesonderhede

World Read Aloud Day 2018: add your pledge to read to the children in your life

“78% of Grade 4 learners in South Africa cannot read for meaning in any language” – Progress In International Reading Literacy, 2016.

Yet that doesn’t have to be the case. YOU can make a difference and contribute towards creating a South Africa where children read for enjoyment, meaning and understanding.

Together, we can read to 1 million children!

Reading aloud to a child is one of the most important things a parent and caregiver can do with children. Not only does it build a strong language foundation, it introduces vocabulary and can help develop empathy, curiosity and critical thinking.

World Read Aloud Day is on Thursday, 01 February 2018. On this day we all have a responsibility to spread the importance and power of reading aloud and sharing stories with children.

What you can do

This World Read Aloud Day we’re calling on YOU to add your pledge to read to the children in your life. This year’s story is ‘The final minute’ written by Zukiswa Wanner. You can download this story in any of South Africa’s official languages.

Click here to make your pledge.

Franz Marx bespreek sy debuutroman, Johannesburg se onderwêreld, en die verminking van Afrikaans

Deur Mila de Villiers


’n Spieël is ’n vreemde ding, want in ’n spieël leef ’n koue leuen; alles is andersom, verkeerdom en plat. Regs is links en links is regs. ’n Spieël lieg, dink hy, want jy kan jouself nie regtig sien nie, nes mens jouself nie kan kielie nie. Tensy jy natuurlik ’n soort aap is, dan kan jy jouself kielie. En lag. Maar Dolf Eksteen lag nie. Daar’s min rede die laaste tyd om te wil lag.

Joe Minnie se lewe raak verweef met dié van een van die rykste besigheidsmanne in die land. Sy opdrag is om Dolf Eksteen met sy lewe te bewaak. Dolf se weelderige bestaan word versuur deur bedelbriewe, afpersboodskappe en doodsdreigemente, en die beeldskone Belinda Eksteen, ’n opkomende vermaaklikheidster, is soos ’n emosionele en finansiële tikkende tydbom aan sy sy.

Met ’n rolverdeling wat ’n deursnit van die Suid-Afrikaanse gemeenskap bied – die onaantasbares, die onderdruktes, die onderduimses – word Spieëlbeeld ’n intense en meesleurende, psigologiese karakterstudie wat nog vir lank by die leser sal spook. ’n Wêreldklas spanningsverhaal waartydens die leser die speurder is.


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ons redakteur, Mila de Villiers, het onlangs met Franz Marx, die skepper van Egoli, dramaturg, en filmmaker, geklets oor sy debuutroman Spieëlbeeld, Johannesburg se onderwêreld, die kunsmatigheid van die samelewing, en – moontlik die mees pertinente deel van die gesprek – die verminking van Afrikaans:

Waar het jy met die idee vorendag gekom om ’n roman te skryf?

Ek het uit die film- en televisiewêreld uitgetree – weg. Maar mens moet jouself besig hou. En ek het dit geskryf want ek wil nie meer tekste skryf nie. So dit was ’n keuse, verhaal-gegewe. Soos wat ek gewerk het, deur my televisieloopban veral, was ek verantwoordelik vir verskriklik baie stories. Dis nou die een ding. Ek moes ’n laai gehad het met stories. Om jou ’n idee te gee – ek moes elke dag van my lewe voorsien vir Egoli. Egoli se stories het ’n hoof-storielyn gehad, dan het hy een van ’n periode van 40 stories, dan ’n substorie van 30, kleiner substorie van ’n episode vir 20 episodes en dan is daar die insidentele storielyn wat ’n dag of twee oorvat. Helfte van daai storie was gekoppel aan ’n karakter, anders was die spelers te veel gewerk. As ek aan ’n storie gedink het, het ek dit neergeskryf. Daar was ’n laai vol, want ek kon nooit uit ’n storie uithardloop nie. Ek het dialoogskrywers gehad, mense wat my gehelp het en gesê het “dis nou ’n twak ou storietjie wat jy hier uitgedink het” of “ja – dis nogal lekker, maar wil jy nie so kinkel daaraan gee nie?”

Een van die stories wat onvoltooid was vir my – dit was nie ’n Egoli storie gewees nie – een van daai stories wat iewers was, was hierdie ding. En hy het by my gekom oor die Lolly Jackson saak. Lolly Jackson – ek wil net dadelik sê dit is nie sy storie nie, hoegenaamd glad nie. Maar Lolly Jackson het vir my in sy wêreld ingevat en vir my gewys hoe werk alles en ons het ’n gemeenskaplike ding gehad oor karre. So ons het lekker gepraat. So het daai wêreld vir my – wat ’n vreemde wêreld was – op ’n manier vir my oopgemaak. Toe’s Lolly vermoor … En ek wou nie Lolly se storie nie- Hy het vir my sy boek gebring en gesê “jy moet ‘n film maak hiervan”, maar dit was nie verfilmbaar nie. Toe dink ek “oukei, ek sal die ding op sy kop draai en ’n storie maak oor die goed wat ingekom het” en basies net alles omgedraai.

Een lyfwag, oftewel bouncer, wie Marx destyds teëgekom het is “baie soos Joe, daai ritme van praat.

“Behalwe Joe is ’n ander karakter, hy kom uit Pretoria uit. Ek het hier [die Michelangelo Hotel in Sandton] gebly en dis waar hulle uitgehang het. Al die mense wat hier ingeboek het, het altyd hulle lyfwagte gehad. Dit is die plek waar ek vanoggend ontbyt geëet het, middagete, en aandete. Jy leer die mense ken. En dis waarvan die lyfwagte vandaan kom. Toe kom ek op Stellenbosch met niks om te doen nie, toe dink ek “ag, ek sal maar begin skryf aan ’n storie”. En ek wou nog altyd, maar ek het nooit die tyd gehad nie… Ek het gedink “skryf dan nou maar ’n dêm roman”. Maar dit was harde werk…

Hoe lank het jy hieraan geskryf?

Jy moet net onthou Virgilius het een sin ’n dag geskryf. Hierdie het my net langer as drie jaar geneem. Carla [Lang, sy uitgewer by Protea Boekhuis] het my so baie gehelp… Dis vir myself; ek het dit ook vir myself geskryf. Carla was soos ’n onderwyseres. Ek het haar baie waardeer, so ek hoop die boek is ’n sukses vir haar ook.

Is daar ’n spesifieke reaksie wat jy hoop deur die boek ontlok sal word?

Dis maar ’n onsekerheid, maar ek het al baie goed geskryf in my lewe, baie stories. Party het gewerk, party het nie gewerk nie. Ek het boek twee wat ek moet skryf; ek sal moet vinniger werk.

Word jy aangsepoor deur die slagspreuk “Werk want die nag kom nader”, of werk want die dood kom nader?

Die kop verdwyn! [Lag hartelik]

Mens leen maklik fiksie van nie-fiksie; hoeveel van die inhoud van die boek stem ooreen met jou eie lewe, of ervaringe?

Baie min. Die enigste ding – Carla sê altyd vir my “Oe, mens herken altyd die skrywer se stem wat dit beskryf” en dan sê ek “ek hoop nie sy herken my in Joe of herken my in Dolf nie”. Die enigste ding wat ek werklik gebruik het van my persoonlike lewe was my verjaardagdatum. [Marx verjaar op 21 Maart.] Daardie is ’n stukkie persoonlike – dit het dit maklik gemaak om die datum te gebruik. Die datum het ’n ander konnotasie. Kyk – dis die einde van iets en begin van die volgende, dis dag en nag ewening vir ons dwarsdeur die wêreld, en dit het my gefassineer. So dis die einde en die begin vir Dolf gewees. Dit het vir my nogal getrek. Maar dit is al wat ek bewustelik gedoen het – die Johannesburgse milieu het ek 50 jaar gelede in geleef. Dis nou waar ek bietjie wakker geskrik het, want alles verander toenemend. Die Butcher’s Grill bestaan nog … So ek het die milieu wat ek geken het gebruik. Dis beter om iets te skryf wat jy basies van weet.

Kon jy aanklank vind by enige van jou karakters? Het jy dit meer geniet om sekere karakters te skryf as andere?

Laat ek vir jou dit sê – wat die karakters betref – ’n storie is vir my nie ’n storie as dit nie ’n karakter is wat ontwikkel nie. So ek is altyd verlief op my karakters, verskriklik verlief. Ek raak verlief op my karakters en ek raak ook baie jaloers op hulle.

Hoe was dit om vrouens te skryf? Jy skryf nooit vanuit ’n vrou se oogpunt nie, en ek wil hulle nou nie beskryf as “randfigure” nie, maar…

Jy sit jou vinger op dit. Ek het my hele lewe nog nooit ’n storie – voor hierdie een – geskryf oor mans, vir mans nie. Alle films, alle televisiegoed se teikenmark is vrouens. Jy vertel jou storie uit die vrou se perspektief en as die storie by die vrou werk, dan geniet mans dit ook. En toe ek nou met hierdie ding kom, veral oor die milieu, het ek besluit “nee, nee, nee – dit moet uit die man se perspektief kom”. Daar’s genoeg vrouens wat dit uit ’n beter en makliker en meer oortuigende wyse, van binne af, kan skryf.

My vriendin Karin Eloff, sy’t Stiletto geskryf en het ’n inset daarin gehad, maar so ek is baie lief vir die vrouens en hulle het vir my ’n goeie lewe gegee … Maar dit is teiken, Egoli was ’n teikengehoor – dit was ’n opdrag van MNet gewees; dit was vrouens. Tussen 35 en 45 jaar oud …. Hulle’s getroud, hulle het twee kinders, ek kan hier met jou in die straat loop en sê “daar gaan sy, daar loop sy”. Ek het geweet wat sy koop by Thrupps, ek het geweet haar man is ’n prokureur …

Jy moet die mark baie goed ken. En al die ander – Agter Elke Man was vir vrouens. Die skool daar selfs was vir die vrouens, die kinders en toe nou hierdie ding – toe dink ek nou, try nou ’n man se storie vir mans skryf. En dis waarvoor ek die heeltyd bang is. Want vrouens lees; hulle doen alles. Die vrouens besluit watter programme gekyk word in hulle huis, die vrouens is die lojale kykers van stories, behalwe die sport, en die vrouens bepaal die vermaaklikheid van die huis. Die vrou sê ”ons gaan na daai teaterstuk toe”, die vrou sê ”ons gaan daai rolprent kyk”. Dis die invloed van die vrou. Ek dink die meeste boeke word gekoop deur vrouens; ek dink die meeste boeke word geskryf deur vrouens.

 Joe se taalgebruik het my bygeval. Hy meng sy taal iets verskriklik en gebruik gereeld sy eie, “Centurion-esque” weergawe van woorde. Hoe, aangaande sy woordeskat, het jy daarin geslaag om hierdie karakter, op ’n egte wyse sonder om ’n bespotting van hom te maak, te skep?  

Hulle praat deesdae so. Kyk kykNET – kyk as hulle met enige van die jong sangers ’n onderhoud voer, kyk net – dan sal jy dieselfde taal hoor. Dit is verskriklik. Joe se tipe taalgebruik pas pas in daai milieu in, as jy in gimnasiums ingaan  waar die mans gaan  oefen, dan hoor jy dit. Dit is ’n effense lae ding. Joe het nooit matriek gemaak nie en daarna is hy na die polisie korps. Hulle het swagger. Dis daai tipe ding.

Iets waaroor ek en die uitgewers die heeltyd oor gepraat het was my oortuigings dat hierdie mengeltaal wat die taal so bevuil – daar’s nie ’n ander woord om dit voor te gebruik nie ; die taal bevuil -  is nie Engels nie, dis Amerikaans. Dis Amerikaanse slogans, dis Amerikaanse “wyshede” wat deur televisie, films en musiek opgeneem word en sommer net gebruik word as ‘n “with-it” ding deur tieners. En dit het nou ingeburger geraak. En ons sê dis ’n mengeltaal tussen Afrikaans en Engels – die Engelse gebruik nie ’n woord soos “amazing” nie, of dis “cool”, of enigiets van die aard nie. En ek wou gehad het hulle moes die Amerikaanse spelreëls vir die storie gebruik en daar het hulle my gesê “nee”. Hulle het my toe op die ou-end oortuig, maar eintlik is dit waarheen mens op pad is.

Dink jy so? Dat Afrikaans so gaan verval?

Ek dink hy het klaar so verval. Ten minste glo ek dat die rooiligte… dit het niks met die Taalstryd uit te waai nie, dit is ’n ander storie – hierdie is ’n bydraende storie. Ek het vreeslik baie argumente met mense wat in die taal werk. Ek dink nie dit is ’n ontwikkeling in die taal nie, ek dink dit is teen-produktief, want dit verskraal. Ek het vir Joe ’n woordeskat van 800 woorde gegee. Dis nie eers ’n taal nie. Ons kan duisende woorde gebruik. Afgesien daarvan, die karakters is vir my tipies soos wat ek hulle hier ontmoet het en leer ken het en met hulle gepraat het, en dan probeer ek hulle reg Afrikaans leer – maar dit het nie gewerk nie. Daar is ’n metafoor in die storie; daardie taalgebruik maak goeie taalgebruike waarskynlik dood.

Geen van die Engelse woorde is in skuinsdruk geskryf nie. Is dit met opset gedoen?

Dit was met opset, want die mense praat nie in skuinsdruk nie, vir hulle is dit normale Afrikaans. As ’n skrywer het ek my voet neergesit – dit moet gewoon vol deurgaan. Dit is soos die mens praat, hy vertel sy storie in die eerste persoon, en dis hoe hy dit sal vertel.

Jy bedank onder meer patoloë en geweerdeskundinges wat vir jou raad gebied het. Het jy baie hulp nodig gehad met die navorsing?

Mens het altyd. Ek het mense mal gemaak, want dan verstaan ek dit nie eintlik nie. Ek het ’n seun wat ’n skut is, so dit het my nogal ’n bietjie gehelp, maar, ja, die navorsing daar was verskriklik. Dis een van die goed waarom dit stadig gegaan het, want in my vorige lewe – soos byvoorbeeld in Egoli – het ek assistente gehad. Ek het vir hulle gesê “hoor hierso, wat is ’n tipiese pistool wat ek kan gebruik vir ’n moord pleeg?”. Dan sal iemand sê ”Glock”.  Hulle gaan vind vir my alles uit, bring als vir my, en sal daarna kyk. Nou moet ek self daai blêrrie goed gaan doen. As ek nou weer ‘n storie skryf, moet daar geen navorsing wees nie. Dit hou my te veel op.

Was dit meer van ’n uitdaging gewees om die navorsing te doen as om die eintlike storie te sit en skryf?

Selle, selle, selle. Oor die kléinste goed. Die kléinste goedjies. Ewe skielik sê jy “oeps, werk dit rêrig so?” Dis fiksie, dis nie ’n dokumentêre… Dit moet darem so wees dat iemand nie sê ”Nee, jirre, nou lieg jy maar verskriklik” … Dis die navorsing.

Die titel “Spieëlbeeld” is interessant aangesien ’n spieël ’n  dubbelsinnige voorwerp is, waarin weerkaatsings  letterlik in teenoorgestelde beelde verskyn, tog word ’n spieël ook gebruik as ’n voorwerp waarin jy jou bewonder (soos gesien in die geval van Joe, veral). Kan jy dalk bietjie uitbrei oor die dubbelsinnigheid van jou karakters sonder om te veel te verklap?

Die twee karakters [Dolf en Joe], op ’n vreemde manier, is verwronge beeld van die ander. So, Dolf kan ook ’n verwronge beeld wees van Joe se pa. Die milieu waarin ons woon hier is een van glas. Kyk om jou [Marx beduie na die binnehof van die sierlike Michelangelo Hotel] – jy sien net spieëls; dis waarin jy leef, daar’s niks warms nie, daar’s niks toegeneentheid nie. Dit is waarin die storie hom afspeel, in die spieël – jy kan nie aan ’n ding vat. Dit het my nogal lankal as ’n soortvan omstandigheid waarin ons leef …  Dolf leer ons ken voor die spieël, maar as jy Joe die eerste keer sien, sal jy sien hy sit op ’n blink stoep waarop alles terug weerkaats. Op ’n ander stadium sê iemand vir Joe hy lyk soos ’n bobbejaan, hy’t gekyk in die spieël – hy lyk nie so nie. Jy kan dit nie ontsnap nie en dis nie die werklikheid – en dis baie kunsmatig.

Is daar moontlik ’n vraag oor die inhoud van jou boek wat jy gebrand om gevra te word?

Oor die taal. Ek sou graag dat die mense die bedoeling van daai taal as ’n waarskuwing lees. Ons verstaan dit as “cool” as ons ons eie taal met ander tale vermink, en ek praat nie van leenwoorde nie. Ek is nie anti-Engels nie, ek is verskriklik pro-Engels. Dit is net vir my onaptytlik lelik. Ek sit en kyk na Afrikaans, ek hoor dit oor die radio en dit gryn my. Mens probeer dit doelbewus vermy om jou taal te meng, maar mens moenie. As jy Engels praat, dan probeer jy dit nie vermy nie.

Boekbesonderhede

South African winners announced for International Gourmand Awards

The Gourmand World Cookbook Awards recently announced the winners of the South African titles that will compete to be crowned as The Best in the World, and the following local titles from NB Publishers made the cut!

Health and Nutrition:

Food for Sensitive Tummies (Tafelberg) by Gabi Steenkamp and Cath Day

Food Writing:

foodSTUFF (Human & Rousseau) by Tony Jackman

Diet:

Delicious Low Carb (Human & Rousseau) by Sally-Ann Creed

Barbeque:

Shisanyama (Human & Rousseau) by Jan Braai

Pastry:

The South African Milk Tart Collection (Human & Rousseau) by Callie Maritz and Mari-Louis Guy

Latin American:

A Bite of Latin America (Human & Rousseau) by Susie Chatz-Anderson

Best Book of the Year in all categories:

Curry (Human & Rousseau) by Ishay Govender-Ypma

International, as well as Breakfast:

Brunch Across 11 Countries (Human & Rousseau) by Alix Verrips
 

The winner will be announced on 26 and 27 May 2018 at an award ceremony in China.

 

Book details