Sunday Times Books LIVE Community Sign up

Login to Sunday Times Books LIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Sunday Times Books LIVE

Lees: ’n tienjarige-boekliefhebber resenseer Hoe om ’n draak se toorn te tem vir LitNet

Die tienjarige Aden van Niekerk het onlangs die 12de boek in Cressida Cowell se gewilde Hoe om jou draak te tem-reeks (vertaal deur Kobus Geldenhuys) vir LitNet geresenseer. Hiér is wat die kranige leser (en knap skrywer!) van Cowell se nuutste aflewering gedink het:

Die heel eerste keer wat ek kennis gemaak het met hierdie stories van Cressida Cowell was deur die fliek How to train your dragon. Die boeke het eintlik al in 2003 in Engels verskyn, maar dis eers later in Afrikaans vertaal. Ek het die Hoe om jou draak te tem-boeke begin lees in April 2016 toe ek agt jaar oud was. Dis presies twee jaar gelede, ek is nou tien jaar oud en het dié naweek die laaste boek in die reeks gelees.

Boek twaalf se naam is Hoe om ’n draak se toorn te tem. Dit is ’n skreeusnaakse boek met ’n goeie storielyn en ek het regtig baie daarvan gehou. Dit is ’n konkelende storie, ’n mens-weet-nie-wat-gaan-gebeur-nie-tipe storie en die grappe is regtig snaaks. Dit speel in die Vikinglande af. Ek weet nie presies waar nie, maar dit is fiksie wat probeer om iewers naby Finland in te pas – dis mos die naaste Vikingland aan die Noordpool. Die Barbaarse Argipel (dit word ook die Wilderweste genoem) is vol eilande waar mense aanmekaar oorlog teen mekaar voer. Daar is ook wilde drake en mak drake. Mak drake is drake wat as babas gesteel is en opgelei is om te werk vir mense as slawe of om skootdiere (troeteldiere) te wees.

Die hoofkarakter van die storie is Harwarrus Horribalus Heldehelm die Derde. Hy kan Drakonees praat, die taal van drake. Hy is die enigste mens wat dit kan praat. Harwarrus veg daarteen dat die Wilderweste menslike en draaklike slawe sal aanhou en die enigste manier om dit reg te kry, is om self ’n koning te word. Maar daar is nie elke generasie ’n koning nie. Net as hy genoeg volgelinge kan kry en Grombaard die Gruwelike (die vorige koning van die Wilderweste) se tien verlore toebehore kan opspoor, kan hy as koning gekroon word. Deur die loop van die reeks boeke spoor Harwarrus die verlore toebehore op – dit is skatte soos ’n tandlose draak, Grombaard se tweede beste swaard, die Romeinse skild, die tik-tak-ding, die robynhartsteen, die pyl uit die land-wat-nie-bestaan-nie, die sleutel wat alle slotte oopsluit, die troon en die kroon. Die belangrikste toebehoorsel is die draakjuweel wat die mag het om alle drake vir ewig uit te wis.

Die grootste menslike vyand is Alvin die Verraderlike wat probeer om koning te word, en sy ma, die heks Excellinor. Dan is daar ’n draakvyand, die draak Verwoed. Hy is die leier van die draakrebellie en hulle is vol van die Rooi Raserny – dis wat die boeke dit noem. Hulle hou ’n rebellie omdat hulle wil hê daar moet nie meer draakslawe wees nie. Aan die begin van die twaalfde boek het Alvin die Verraderlike amper koning geword van die Wilderweste én Harwarrus het geen van die toebehore meer nie én die draakrebelle maak jag op Harwarrus!

Die twaalfde boek is so geskryf dat hy op sy eie kan staan sonder die ander boeke, maar dit sal baie beter wees as jy dit in die volgorde van die reeks lees, want dan verstaan mens hoe Harwarrus hiér uitgekom het en hoe hy dáár uitgekom het, waar dít vandaan kom en waar dát vandaan kom. Dis die dikste boek wat ek nog ooit gelees het (dis 471 bladsye lank), maar wat my laat aanhou lees het, is dat daar die heeltyd hoogtepunte is.

Lees Aden se volledige resensie hier.

Boekbesonderhede

Watch: Tracy Going discusses Brutal Legacy with Leanne Manas on Morning Live

When South Africa’s golden girl of broadcasting, Tracy Going’s battered face was splashed across the media back in the late 1990s, the nation was shocked.

South Africans had become accustomed to seeing Going, glamorous and groomed on television or hearing her resonant voice on Radio Metro and Kaya FM. Sensational headlines of a whirlwind love relationship turned horrendously violent threw the “perfect” life of the household star into disarray. What had started off as a fairy-tale romance with a man who appeared to be everything that Going was looking for – charming, handsome and successful – had quickly descended into a violent, abusive relationship.

“As I stood before him all I could see were the lies, the disappearing for days without warning, the screaming, the threats, the terror, the hostage-holding, the keeping me up all night, the dragging me through the house by my hair, the choking, the doors locked around me, the phones disconnected, the isolation, the fear and the uncertainty.”

The rosy love cloud burst just five months after meeting her “Prince Charming” when she staggered into the local police station, bruised and battered. A short relationship became a two-and-a-half-year legal ordeal played out in the public eye. In mesmerising detail, Going takes us through the harrowing court process – a system seeped in injustice – her decline into depression, the immediate collapse of her career due to the highly public nature of her assault and the decades-long journey to undo the psychological damages in the search for safety and the reclaiming of self.

The roots of violence form the backdrop of the book, tracing Going’s childhood on a plot in Brits, laced with the unpredictable violence of an alcoholic father who regularly terrorised the family with his fists of rage.

“I was ashamed of my father, the drunk. If he wasn’t throwing back the liquid in the lounge then he’d be finding comfort and consort in his cans at the golf club. With that came the uncertainty as I lay in my bed and waited for him to return. I would lie there holding my curtain tight in my small hand. I would pull the fabric down, almost straight, forming a strained sliver and I would peer into the blackness, unblinking. It seemed I was always watching and waiting. Sometimes I searched for satellites between the twinkles of light, but mostly the fear in my tummy distracted me.”

Brilliantly penned, this highly skilled debut memoir, is ultimately uplifting in the realisation that healing is a lengthy and often arduous process and that self-forgiveness and acceptance is essential in order to fully embrace life.

Tracy recently discussed why she decided on writing her story, growing up with an abusive father, and the humiliation she faced in court with her former colleague, Leanne Manas, on SABC:

Book details

  • Brutal Legacy: A Memoir by Tracy Going
    EAN: 9781928420125
    Find this book with BOOK Finder!
  • An Image in a Mirror is a richly told and deeply intimate African story about the becoming of two young women

    ‘Strange, how humans desire to see themselves in a mirror image: staring back from the glass, their parts reversed, but their colours reflected.’

    Achen and Nyakale: twin sisters, separated from childhood to inherit different destinies.

    In the hope of inheriting a better life, a mother makes the heartwrenching decision to send one child, Nyakale, to South Africa to be raised by her well-off sister, the child’s aunt, who has no children of her own. The other child, Achen, stays in Uganda to be raised by their mother in a village.

    An Image in a Mirror is a richly told and deeply intimate African story about the becoming of two young women, who are, the same as much as they are different.

    When the sisters, at the age of twenty-two, finally cross their respective worlds to meet, how mirrored will each feel about the other?

    Heralding a new female voice in fiction, An Image in a Mirror is a profound debut novel.
     
     
     
    Ijangolet S Ogwang was born in Kenya to Ugandan parents and raised South African, more specifically in a small town in the Eastern Cape called Butterworth. She is most passionate about women empowerment and the development of Africa. She co-founded Good-Hair and works as an analyst for Edge Growth, a company focused on growing small businesses in South Africa. Between this and “adulting” she makes up stories.

    Book details

    "Daardie aand was die leeus nie ’n gerieflike kilometer ver nie, maar op ons stoep." Lees ’n uittreksel van Annelize Slabbert se ’n Luiperd in my bed

    'n Luiperd in my bed“Met die middagson kom die lugspieëlings wat aan die vallei sy naam gegee het: Deception Valley. Dan skuil alles wat asemhaal in die koelte van ’n matjarra, rug na die wind gedraai. In die lang geelwit gras lê die leeus uitgestrek en slaap. Net die vlakvarke draf stertorent nader vir ’n modderbad.”

    Annelize Slabbert was ’n joernalis in Johannesburg en haar man, Gerard, ’n apteker. Doodgewone stedelinge. Toe word hulle moeg vir die lewe in die stad, die spitsverkeer en die gejaag, en verhuis sak en pak na Botswana. Hier, in die son en sand van die Sentraal-Kalahari, gaan hulle ’n luukse vierster-lodge bestuur.

    Min het hulle geweet wat wag.

    Tussen die luiperdwyfie in die slaapkamer, die dansende Russe en “wilde diere” in die swembad, sal ’n Luiperd in my bed jou laat lê van die lag . . . en jou twee keer laat dink voor jy jou eie landelike idille aandurf.

    Leeus op die stoep en luiperds in my bed

    DIS al ná vyf in die middag en nog lank nie somer nie, maar die sand stuur steeds warm lug op. Die blare aan die matjarras voor ons huis is steeds dig, maar vaal van die wit Kalaharisand, deur die bronstige wind verwaai. By die watergat minder as tien tree van waar ek sit en lees, staan vyf kameelperde.

    Met sy sierlike nek styf vorentoe gebuig, sak die karamelkleurige mannetjie se kop na die water. Hy plant sy voorbene beurtelings wyer uit mekaar tot sy kop laag genoeg is om te kan drink. Ritmies suig hy met diep teue, om dan met ’n slinger van sy lang nek sy kop omhoog te ruk terwyl waterdruppels die lug in spat.

    Die rustige toneel by die watergat volg op ’n grillerige ondervinding in die middel van die middag.

    Augustus het gekom met al sy nare wind en ook met temperature diep in die dertig. Saam met die hitte kom die somerslange, pas ontwaak ná ’n kortstondige winterslaap. Hul spore word oral in die droë veld gesien. Gisteroggend het Kapokkie, terwyl sy ons huis skoonmaak, sleepmerke op die werf opgemerk. Die spore het in die rigting van die agterdeur beweeg.

    Gerard en die Boemans was gou by om die slang in die huis te soek. Met ’n klein katjie en twee honde, om nie eens van die skrikkerige bewoners van die huis te praat nie, is die aanwesigheid van ’n giftige reptiel allermins wenslik. Die soektog het niks opgelewer nie.

    “Die slang is seker weer by die deur uit buitentoe,” verseker Gerard my.

    Verdiep in my boek sit ek op die warm middaguur in die slaapkamer en lees toe ek ’n geritsel hoor. Ek kyk verskrik op en daar! Agter ’n prent teen my muur hang ’n lang loodgrys stert, ongeveer twee sentimeter dik.

    “Dis ’n mamba! Gaan kry die manne,” beveel Gerard en ek laat nie op my wag nie.

    ’n Mamba-byt is dodelik. Maar dis steeds ontstellend om te dink die stomme dier word oral met soveel weersin en geweld hanteer. Gewapen met knopkieries en ’n spesiale haak word die arme slang grond toe gebring en genadeloos met die kieries aangerand, tot hy na die mening van die hele vergadering geen fut meer oorhet nie, al trek sy spiere steeds krampagtig saam.

    Ná soveel jare in die bos bly dit steeds nodig om jouself voortdurend daaraan te herinner dat die wildernis aan die wild behoort en nie aan die mens wat glo hy is die heerser nie.

    Aanvanklik was ek baie versigtig om al die deure en vensters toe te hou. Vroegoggend en ná skemer word die diere ingebring en die deure toegemaak. Maar soos die winterdae langer rek en tyd maak vir soel someraande is die behoefte aan ’n briesie te groot. Die groot houtraam-skuifvensters van ons huis is so wyd moontlik oopgetrek tot die somerson rondom die middaguur die sand en die stoep tot kookpunt gebak het en die huis so dig moontlik gesluit word.

    Op een so ’n laat-lenteoggend kom Gerard en ek tuis vir ’n toebroodjie en tee. Met die eerste oopmaak van die sogenaamde Jolie-deure wat op die stoep uitgaan, voel ek iemand se teenwoordigheid in die huis aan. Gouelokkies se drie beertjies het waarskynlik dieselfde gewaarwording gehad toe hulle ná hul stappie in die bos tuisgekom het.

    “En wie het op my bed gelê? Wie het my drafskoene rondgegooi? En wie het hulle STUKKEND GEBYT?”

    Ons storm deur die slaapkamer na die aangrensende badkamer van waar ons die stort hoor ruis. Ons badhanddoeke tref ons in flarde aan die haak langs die stort aan. Die badkamervenster is nog wyer oopgedruk as toe ons daardie oggend in die stort was.

    Buite los Gerard die raaisel op.

    ’n Fraai jong luiperdwyfie, wat ek Leila gedoop het, is die week tevore gereeld by die hooflodge en in die omgewing opgemerk. ’n Mens kan jou net verbeel dat Leila, soos die prinsessie wat sy was, daardie oggend behoefte aan ’n ruskansie in die hemelbed, gevolg deur ’n weelderige stort gehad het.

    Die prosaïese verduideliking was dat sy bloot wou speel, die skoene en kussings na hartelus rondgegooi het, en toe ondersoek in die badkamer gaan instel het. Die nuwerwetse krane in die oop stort word nie gedraai nie, maar met een veeg opgeklap. Hoe die kleine Leila haar onder die strale water geniet het, kon ek net raai. Dalk was sy ergerlik oor die onverwagse bui reën en was dit waarom sy met haar skerp naels die handdoeke bygekom het. Ons het haar moontlik verras waar sy nog met haar toilet besig was – vandaar die oopgedrukte venster, haar ontsnaproete.

    Op die stoep, wat oor die lengte van ons huis skadu op warm somermiddae gee, is gestoffeerde leunstoele waarin ’n mens met ’n boek kan opkrul. Dié lekkerte is eintlik vir die bewoners van die huis bedoel, maar in die ongetemde wêreld waar ons ons stadsgeriewe in stand wil hou, is daar te veel weerstand uit wildgeledere. Twee families leeus bewoon die plaas, een groep aan die westekant, ’n paar kilometer van die lodge, en die ander aan die oostekant, sommer digby ons.

    Kort ná ons intrek in die Kalahari Manor, die koloniale plaashuis wat Gerard eintlik vir gaste gebou het, word ons een aand deur die angswekkende gebrul van ’n groep leeus wakker gemaak.

    Die MGM-leeu se brul is ’n power namaaksel van die dawerende keel van ’n Kalahari-leeu. En daardie aand was die leeus nie ’n gerieflike kilometer ver nie, maar op ons stoep.

    Bewend van skrik het ek met my flits op die Jolie-deur se glas gelig, reg teen die neus van ’n tiener-vuilbaard met net die ruit tussen ons. Langs en agter hom was nog vier jong lede van die bende moeilikheidmakers. In een se bek was ’n stoepkussing. In sy oë, verbeel ek my, ’n uitdaging.

    Ek doen alles wat Gerard my vertel het hoe om koelkop in ’n leeukrisis te bly. Ek klap my hande. Dan hou ek my arms bo my kop in ’n poging om so groot en intimiderend as moontlik te lyk.

    Maar die maaifoedies kyk my verveeld aan en nog een gryp ’n ander stoepkussing terwyl die ander een sy kussing met groot genot rondskud. Binne oomblikke bars die nate oop en warrel handevol kapok die naglug in.

    Nou is die groepie in hul element.

    Nóg kussings warrel deur die lug. Dit lyk soos sneeu in die Kalahari.

    My kwaai vermanings val op dowe ore. Vanselfsprekend, want watter jong leeu sal hom laat rondsê deur ’n indringer mens in pajamas? Tot in daardie stadium was ek vies maar veilig. Maar die volgende oomblik stamp die voorbok, oftewel die voorleeu, met sy skouer teen die glasdeur, wat natuurlik nie gesluit was nie. Wie sluit jou deur in die bos? Daar is in elk geval geen sleutels vir die deure nie. Maar daardie deure het die nare geneigdheid om vanself oop te gaan wanneer iemand teen hulle stamp. Die gespierde katte aan die ander kant van die deur het heel anders gelyk as die singende leeugesin ’n Walt Disney se Lion King. Dié leeus was nie daar vir ’n pajamapartytjie nie.

    Gelukkig het die kussingdiewe soos kwajongens met verbode vrugte besluit om die loop te neem met die kapok al warrelend om hul koppe. Die volgende oggend het ons kapok en stroke geblomde Sanderson ver en wyd opgetel en vir baie lank daarna het die Boesmans nog stukkies lap met roosmotiewe in die veld opgespoor.

    My eerste belewenis van ’n familie leeus van naderby was in die modder-en-mis-huisie waar ons in die eerste jare van ons verblyf op die plaas gewoon het. Die woonplek het uit ’n kombuis-cum-leefvertrek bestaan, met twee houtvertrekke in ’n U-vorm langsaan – twee slaapkamers met aangrensende badkamers. Met net die dun houtmuur tussen die koppenent van die bed en ’n watergat waarin ons stortwater uitgeloop het, kon ek snags besoekers wat hul dors kom les dadelik hoor: Die bruin hiëna wat drink soos ’n hond, die koedoes wat suig.

    En toe daardie eerste keer, agt leeus, op hul voorpote gekniel, hul koppe styf teen mekaar om die watergat. In die maanlig kon ek hulle goed sien en duidelik hoor hoe hulle met sagte “oemffs” met mekaar praat. Dors geles, het hulle vyf meter van my venster (oop, natuurlik) in die sand gaan lê en saggies gesels.

    Daar is min wat ’n stadsjapie kan voorberei op hoe bevoorreg ’n mens voel wanneer sulke besoekers by jou hul dors kom les. Eintlik is dit heel verkeerd om hulle “besoekers” te noem, want dis ons, die mense, wat besoekers aan hul wêreld is, ’n plek van verwondering gereël deur natuurwette.

    Boekbesonderhede

    Robin Renwick's account of decline in political leadership in SA explores the influence of the Guptas, the ensuing scandals, and the change our country can expect

    How to Steal a Country describes the vertiginous decline in political leadership in South Africa from Mandela to Zuma and its terrible consequences.

    Robin Renwick’s account reads in parts like a novel – a crime novel – for Sherlock Holmes’s old adversary, Professor Moriarty, the erstwhile Napoleon of Crime, would have been impressed by the ingenuity, audacity and sheer scale of the looting of the public purse, let alone the impunity with which it has been accomplished.

    Based on Renwick’s personal experiences of the main protagonists, it describes the extraordinary influence achieved by the Gupta family for those seeking to do business with state-owned enterprises in South Africa, and the massive amounts earned by Gupta related companies from their associations with them.

    The ensuing scandals have engulfed Bell Pottinger, KPMG, McKinsey and other multinationals. The primary responsibility for this looting of the state, however, rests squarely with President Zuma and key members of his government. But South Africa has succeeded in establishing a genuinely non-racial society full of determined and enterprising people, offering genuine hope for the future.

    These include independent journalists, black and white, who refuse to be silenced, and the judges, who have acted with courage and independence. The book concludes that change will come, either by the ruling party reverting to the values of Mandela and Archbishop Tutu, or by the reckoning it otherwise will face one day.

    Robin Renwick, Baron Renwick of Clifton, is a crossbench peer in the House of Lords. He was ambassador to South Africa during the period leading to the release of Nelson Mandela. He subsequently served as ambassador to the United States.

    Book details

    Listen: Jonathan Jansen discusses Making Love in a War Zone on Cape Talk

    ‘My father-in-law did not show up for the wedding. My future wife had to leave her family home the moment we asked permission to ‘go out’ together, a tradition in those days. There were certain members of the family whom she visited on her own; my presence was not welcomed. I was a confident human being and a proud black man, but those things stick when it comes to flesh and blood.’

    – Jonathan Jansen

    Can racism and intimacy co-exist? Can love and friendship form and flourish across South Africa’s imposed colour lines?

    Who better to engage on the subject of hazardous liaisons than the students Jonathan Jansen served over seven years as Vice Chancellor of the University of the Free State.

    The context is the University campus in Bloemfontein, the City of Roses, the Mississippi of South Africa. Rural, agricultural, insular, religious and conservative, this is not a place for breaking out.

    But over the years, Jansen observed shifts in campus life and noticed more and more openly interracial friendships and couples, and he began having conversations with these students with burning questions in mind.

    Ten interracial couples tell their stories of love and friendship in their own words, with no social theories imposed on their meanings, but instead a focus on how these students experience the world of interracial relationships, and how flawed, outdated laws and customs set limits on human relationships, and the long shadow they cast on learning, living and loving on university campuses to this day.
     

    Jonathan Jansen is Distinguished Professor of Education at the University of Stellenbosch, after serving for many years as the Vice Chancellor of the University of the Free State. Jansen has a formidable reputation for transformation and a deep commitment to reconciliation in communities living with the heritage of apartheid. He holds an impressive collection of degrees and awards including the Education Africa Lifetime Achievement Award.

    Jansen recently discussed the inspiration and journey behind Making Love in a War Zone with Pippa Hudson on Cape Talk. Take a listen:

    Book details