Books LIVE Community Sign up

Login to BooksLIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Books LIVE

Ek was daar - ’n jong Afrikaanse boekjoernalis neem bestek

 
Toe ek ‘n jaar en ‘n half gelede by Books LIVE begin werk het was my Afrikaans ‘n uitgemergelde dier wat ‘n paar jaar onder ‘n emmer gelê en uitbloei het (geseënde Kersfees, jy wen ‘n aaklige metafoor). Na vier jaar by Rhodes en twee jaar in Suid-Korea (om nie te praat van my Engelsman-eggenoot nie) moes ek van voor af leer hoe om sinne te maak.

Ek kon nie vir ‘n beter leerskool as Books LIVE en die Afrikaanse boekbedryf gevra het nie.

Ek wou nog altyd net boeke gelees het vir ‘n lewe. Ek weet dis ‘n cliché – skuus, ‘n geykte uitdrukking – maar ek kan nie Wiskunde doen nie, ek is nie prakties nie en ek’s te klein en rond vir enigeiets wat fisieke inspanning vereis. So toe ek die Books LIVE-advertensie op Twitter sien, was ek verheug. Dis dit! My droomwerk het in my skoot beland – digitaal, Afrikaans, werk met boeke – perfek.

Die eerste bekendstelling wat ek bygewoon het vir Books LIVE was Bernette Bergenthuin se Stiletto’s van staal by Graffiti Lynnwood Bridge. Ek het so gebewe ek is seker almal kon my knieë hoor klap. Ek het afgespreek om voor die tyd ’n onderhoud met die skrywer te voer, en toe ek haar ontmoet was ek so verskrik ek moes na daardie spesiale plek in my kop toe gaan waar ek vir myself sê: “Jy’s orraait, mense hou van jou, jy’s nie te sleg nie.”

Ek wens ek kan vir jou sê die angs het namate weggegaan, maar dit het nie. Ek het egter geleer hoe om dit weg te steek, of ten minste die draak daarmee te steek: “Hoekom is jy so rooi, Annetjie?” “Ek’s besig met ‘n bestaanskrisis, los my uit.” (Praat ek gedurig met myself)

Kort na my vuurdoop met Bernette het die werk in alle erns begin en angs moes bietjie plek maak vir opwinding: Ek het met Tom Lanoye via Skype gesels oor Sprakeloos wat na Afrikaans vertaal is deur Daniel Hugo (heeveel boeke vertaal Hugo in ‘n jaar? Ek sal graag wil uitvind) en met Marlene van der Westhuizen oor Geheime van ’n Franse kookklas.

Die hoogtepunt van 2014 was egter om Chris Karsten te ontmoet toe hy Die respektabele Meneer Hartslief by die Waverley Biblioteek in Pretoria bekendgestel het. Ek moet bieg, ek het nooit vantevore sy boeke gelees nie, maar sy gesprek met Thys Human daardie aand het ‘n ommeswaai in my houding teenoor misdaad- en spanningsfiksie veroorsaak – en hoe dankbaar is ek nie daarvoor nie! (Later het ek ook Irma Venter ontmoet en haar boeke ontdek, en ek hoop regtig dat meer lesers sal besef hoe blêrriewil goed sy is.)

 
2015 was ongetwyfeld een van die beste jare in my loopbaan as jong joernalis met drome om eendag boeke te skryf wat mense sal wil lees. Die angswekkende rit van Johannesburg na Pretoria in my skedonk sal sigself eendag ‘n goeie storie maak; Graffiti en Protea Boekwinkel in Hatfield het my tweede huis geword en daar het ek wonderlike mense ontmoet en ‘n blik agter die skerms gekry van hoe die boekbedryf nou eintlik werk.

In hierdie kort tydperk het ek aanskou hoe daar boeke in allerhande genres bekendgestel en – belangrik, want dis tog hoekom ons hier is – gekoop en gelees word. Eendag, wanneer ek oud en bewerig is, sal ek kan terugkyk en sê dat ek deel was van ‘n tydsgees waar goeie Afrikaanse boeke uitgegee en ontvang is.

Ek was daar toe Eunice Basson (Leiboom) en Riël Franzsen (Narokkong) hul debuutdigbundels bekendgestel het. Ek was daar toe Keina Swart haar bundel rubrieke en kortverhale, Die potlooddief se bruid en ander stories, met Martjie Bosman gedeel het. Ek het die voorreg gehad om Pat Stamatélos, asook Peet Venter, Martin Steyn en Henk Breytenbach te ontmoet, en ek was daar toe die deurwinterde joernalis Schalk Schoombie sy boek Boomkastele bekendgestel het.

Ek het ook die voorreg gehad om daar te wees toe Nicol Stassen sy projek van twaalf jaar Die Dorslandtrek: 1874 – 1881 gevier het, en toe Ena Jansen haar insiggewende studie na huiswerkers in stadstekste, Soos familie, bekendgestel het.

 
Om al die Afrikaanse skrywers wat ek die jaar ontmoet het op te noem sal heelwat plek opneem, maar gelukkig is ons mos nie ‘n koerant nie: Tinus Horn, Pieter Verwey, Irma Venter, Saskia Goldschmidt, Debbie Loots (en gespreksgenoot Niekie van den Berg!), André Krüger, Irma Joubert en Chanette Paul.

Natuurlik is die boekbedryf, soos enigeiets in ons samelewing, nie immuun teen kritiek nie. Myns insiens is daar te min bruin, swart en vroulike Afrikaanse skrywers wat die diversiteit van ons land in Afrikaanse literatuur verteenwoordig. Daar is te veel boeke wat ‘n nostalgiese blik werp op wit mense se triomfantelike verlede, maar swyg oor hoé die plase/rykdom/weelde verkryg is deur die onderdrukking van “die ander”. Jong mense is kwaad, soos Nathan Trantraal ons by die Open Book-fees herinner het en soos ons kon sien in die kwessies wat in 2015 die lig gesien het – #FeesMustFall, #RhodesMustFall, #OpenStellenbosch, noem op.

Die probleem is dat ons (Afrikaanssprekendes) te ordentlik en te bang is vir ‘n ope gesprek oor die dinge wat ons pla. Dit pla my, byvoorbeeld, dat as jy kyk na al die Afrikaanse boekbekendstellings wat ek die jaar bygewoon het, jy sal agterkom dat al die skrywers wit was. Dis ‘n probleem, veral as jy dit vergelyk met die Engels bekendstellings en literêre feeste wat ek die jaar bygewoon het. Dié was ook grotendeels wit, maar daar was ‘n groter bewustheid van die ongelykhede in die Suid-Afrikaanse literêre sisteem en ‘n groter poging om – al was dit by tye lomp en onbeholpe – ‘n beter weg vorentoe te baan. 2015 sal altyd onthou word as die jaar toe die “White Literary System” onder skoot was.

En ek was daar.

Ek het in een week in Maart vanjaar drie uiteenlopende geleenthede bygewoon – ‘n Engelse wetenskapfiksiebekendstelling in ‘n koffiewinkel in Illovo (tydens beurtkrag), ‘n Afrikaanse bekendstelling by die Voortrekkermonument in Pretoria en die bekendstelling van die Long Story SHORT-projek met Hlubi Mboya en Nozizwe Cyntha Jele by die Olievenhoutbosch Biblioteek in Tshwane. Ek het gejubel oor hoe cool my werk is – ek kry die geleentheid om in al die verskillende groepe van ons samelewing te beweeg en in te pas. Tog, kry enigeiemand anders ooit hierdie geleentheid, en wat was die punt as ek nie iets daaruit geleer het nie?

Een ervaring wat my altyd sal bybly is die bekendstelling van Run Racist Run: Journeys Into The Heart Of Racism deur Eusebius McKaiser, waar die skrywer onder meer gesels het oor sy tyd by Rhodes: “I thought I was self-aware but I walked around Rhodes campus with blinkers on … These spaces were always violent.” Sy beskrywing eggo myne; met oogklappe aan het ek die vier jaar omgekuier; en ek was beslis nie so braaf soos die #FeesMustFall-studente nie, al was ek self op NSFAS en het ek amper weens kostes nie my eerstejaar-eksamen geskryf nie. Die skrywer het die geleentheid afgesluit met die woorde: “We are required as writers to engage with these realities; you can’t write poetry about what’s in your garden.” Is dit dan nie ons plig om dit wat ons ongemaklik maak te belig en oop te praat of te skryf nie?

Dit pla my dat wanneer ons (jong mense) oor hierdie dinge probeer praat, ons pogings afgemaak word as “irrasioneel”, “te emosioneel” of – net nie dit nie – onpatrioties, onAfrikaans, of daardie haatlike woord, libtard. Dit pla my dat ek – wit, Afrikaans, 27-jarige vrou – in ‘n sekere kartondoos moet pas en nie my mond mag oopmaak wanneer die wit ooms praat nie. En dit pla my verskriklik dat, een, ek nie heeltemal uiting kan gee aan die dinge wat my pla nie, en twee, ek dadelik om verskoning wil vra aan al die individuele skrywers vir my uitlatings. Want dit gaan nie oor individue nie, dis die sisteem wat foutief is, en ek is onlosmaakbaar deel van daardie sisteem wat wit bevoorregtig laat herhaal.

Dis soos ‘n roof wat oor en oor gekrap word.

Dit was ‘n voorreg.

En ek was daar.

 

Stiletto's van staalSprakeloosGeheime van ’n Franse kookklasDie respektabele Meneer HartsliefLeiboomNarokkongDie potlooddief se bruid en ander storiesMy groot vet Griekse egskeidingSkuldigPlasentaBoomkasteleBoas Mei is verwardClint Eastwood van Wyk en die moordenaarsklokSkarlakenDie hormoonfabriekSplitDie DorslandtrekSoos familieImmer wesOfferlamKomplotKodenaam IcarusRun Racist Run

 

Boekbesonderhede

Foto’s met dank aan Graffiti Lynnwood Bridge en Protea Boekwinkel Hatfield

Casting of Noma Dumezweni to Play Hermione Granger Causes Quite a Stir

Harry Potter and the Sorcerer's StoneHarry Potter and the Chamber of SecretsHarry Potter and the Prisoner of AzkabanHarry Potter and the Goblet of FireHarry Potter and the Order of the PhoenixHarry Potter And The Half-Blood PrinceHarry Potter and the Deathly Hallows

 
The casting of a black actress in the role of Hermione Granger in the West End play Harry Potter and the Cursed Child has caused quite a stir.

The play, which has been declared a sequel to JK Rowling’s seven book Harry Potter series, is set 19 years after the last scene in Harry Potter and the Deathly Hallows:

It was always difficult being Harry Potter and it isn’t much easier now that he is an overworked employee of the Ministry of Magic, a husband and father of three school-age children. Based on an original new story by JK Rowling, Jack Thorne and John Tiffany, Harry Potter and the Cursed Child is a new play by Jack Thorne. It is the eighth story in the Harry Potter series and the first official Harry Potter story to be presented on stage.

While Harry grapples with a past that refuses to stay where it belongs, his youngest son Albus must struggle with the weight of a family legacy he never wanted. As past and present fuse ominously, both father and son learn the uncomfortable truth: sometimes, darkness comes from unexpected places.

Noma Dumezweni, who was born in Swaziland to South African parents, has been cast as the middle-aged Hermione alongside Jamie Parker as Harry Potter and Paul Thornley as Ron Weasley.

 
Dumezweni’s casting has been met with mixed reactions from fans and critics of the Harry Potter franchise, despite being welcomed by Rowling herself. When asked on Twitter “how does she feel about black hermione” (sic), she responded:

 
Not everyone is buying it, though. Some fans of the series even tweeted an excerpt from Harry Potter and the Prisoner of Azkaban to ‘prove’ that Hermione was in fact written as a white character:

 
This is not the first time Hermione’s race has been a topic of discussion. Various people have hinted at the possibility that she might in fact be mixed race, with an article by Alanna Bennett that made the most poignant argument in favour of it:

Growing up, the discovery of Harry Potter was nothing short of a revelation.

It revolutionized the way I thought about the world, humanity, and myself.

And like many young girls at the time, I found myself relating quite a lot to the series’ most prominent female character.

Hermione wouldn’t and couldn’t deny her intellect; she was bossy, she had big bushy hair, and she had best friends who loved her even when she was a pain in the ass — and who frequently needed her to save their asses.

She was also a Muggle-born, navigating a world that looked down on her for the situation of her very biology and culture.
As a biracial girl growing up in a very white city, I found myself especially attaching to the allegory of Harry Potter’s blood politics.

The twittersphere could not resist this opportunity to come up with an exciting new hashtag – #BlackHarryPotter – which sees the recasting of the series’ main characters with black actors. Steve Harvey makes an appearance as The Sorting Hat after the Miss Universe debacle and, naturally, Morgan Freeman has been chosen as Dumbledore:

 

Read some interesting articles from across the on the casting of Dumezweni as a black Hermione Granger and the play in question:

To all the black Harry Potter fans out there, we finally got our black Hermione!

Yes, you read that right! Noma Dumezweni will be starring as Hermione Granger in Harry Potter and the Cursed Child, which is a short story that takes place 19 years after the last Harry Potter book. Of course, when I heard this, I was beyond excited and I definitely was not the only one. It is about time that we have some awesome women of color in these fantasy books.

Is Hermione Granger black? This is the question prompted by the casting of a black actor, Noma Dumezweni, as Hogwarts’ cleverest pupil in an upcoming theatre production of Harry Potter and the Cursed Child. The answer is twofold. First, why the hell not? Second, what a stupid question!

A better one to ask is whether Hermione – or indeed any fictional character – is necessarily white. The answer is no. The decision to cast Dumezweni, an Olivier-award winning actor currently performing at the Royal Court in a lead intended for Kim Cattrall, challenges our assumption that characters are white unless we’re told otherwise.

J.K. Rowling is more devoted to her fans than most authors: She can regularly be found on Twitter answering questions and weighing in on all things Potter. Frequently, she’s been asked about things that weren’t included in the books — like characters’ backstories, the sexual orientation of Hogwarts students, and the racial identities of supporting characters. Although the textual evidence suggests that the world of Hogwarts is predominantly white and straight, this gives Rowling the opportunity to effectively rewrite the Potter canon to emphasize diversity. Thus, she’s dispensed post-canonical reveals like: Hogwarts had LGBT students; Dumbledore himself was gay; and there were Jewish students at Hogwarts. At this point, no one would bat an eye if Rowling were to tweet, “I just saw Tangerine and it reminded me that there were trans students at Hogwarts!”

In the Harry Potter universe, wizards teleport through fireplaces, people hold conversations with paintings and characters fly on brooms to play a sport that you win by capturing a winged golden orb. Yet apparently it’s a stretch too far, for some fans reacting in social media, that a character in an adaptation be played by a black woman.

Growing up, I never thought that Hermione could be any colour other than black.

Ofcourse Hermione Granger’s black.

Forget being surprised that Noma Dumezweni, who will play Granger in the forthcoming play, Harry Potter and the Cursed Child, is black – I still haven’t got over the fact that Emma Watson, who played Granger in the films, is white.

Book details

Daneel Swart resenseer Jasper op hoërskool deur CF Beyers-Boshoff

Jasper op hoërskoolUitspraak: wortel

Daneel Swart, 11 jaar oud en in graad 5, het Jasper op hoërskool gelees en hier is sy mening:

Die soort boeke wat ek gewoonlik lees, is goed soos Dagboek van ’n Wimp, die Hoe om jou draak te tem-reeks en feiteboeke met prente in, soos die Hoezit-boeke. Ek hou ook baie van die tydskrif National Geographic Kids en boeke soos Guinness Book of Records.

Jasper op hoërskool is een van die dikste boeke sonder prente in wat ek al gelees het. Dit het my so ’n week geneem om die boek klaar te lees, maar toe ek eers oor die helfte was, het ek baie vinnig en lekker gelees.

Boekbesonderhede

Ideale Kersgeskenk vir die boekwurm in jou lewe: ’n Goeie dag vir boomklim deur Jaco Jacobs

’n Goeie dag vir boomklimIs jy op soek na ‘n ideale Kersgeskenk vir die boekwurm in jou lewe?

Izak de Vries glo ’n Goeie dag vir boomklim deur Jaco Jacobs is net die ding! In sy LitNet-blog skryf hy:

“Dit is ‘n jeugboek en is nie geskryf om ‘n sogenaamde “cross-over” te wees nie. Jaco Jacobs verstaan tieners se koppe en hy skryf vir hulle. Dit punt is egter dat hierdie boek soveel temas aanraak, dat grootmense dit sal geniet. Glo my, ek sal ‘n lesing oor hierdie boek se subtekste kan gee … (en as julle my ken, sal julle weet hier volg een …)”

Lees De Vries se tweetalige artikel om te sien waarom hy hierdie boek so sterk aanbeveel:

Die storie

Marnus het twee boeties. Hy is die middelkind. Arme Marnus.

Sy jonger boetie is ‘n entrepreneur wat ontsettend baie geld maak.

Sy ouer boetie is ‘n hartebreker. Die jonger boetie verkoop byvoorbeeld soenlesse… Jong boet kry die geld, ouer boet kry die meisies wat afsprake maak om gesoen te word. Man, is dit nie briljant nie?

Die probleem is, arme Marnus was die skottelgoed terwyl die geld inrol en die meisies hulle lesse kry. Al wanneer Marnus die meisies sien, is wanneer hy die deur moet gaan oopmaak vir ‘n blosende tamatie wat wag om na die leermeester geneem te word…

En toe druk Leila die knoppie. Sy stel nie belang in soenlesse nie en vra vir Marnus om ‘n petisie te teken wat moet keer dat die Boom in die Middel van die Heelal afgekap word.

Lees ook:

 

Boekbesonderhede

Nicol Stassen deel alles wat jy wil weet oor die vertalingsproses, van outeursregte tot geldsake (Potgooi)

Nicol Stassen, skrywer, vertaler en Protea Boekhuis direkteur, het onlangs met Ilse Salzwedel gesels oor die vertalingsproses van internasionale boeke na Afrikaans.

Daar verskyn elke jaar ‘n groot aantal vertaalde boeke by Protea Boekhuis deur bekroonde vertalers soos, onder meer, Daniel Hugo, Kobus Geldenhuys, Amelia de Vaal, Sonya van Schalkwyk-Barrois en Stassen self.

Stassen was vroeër vanjaar op RSG waar hy oor Protea Boekhuis se wye reeks vertaalde kinderboeke gesels het, en uit hierdie gesprek het daar lesersvrae ontspruit oor die proses van vertaling.

Salzwedel het ‘n paar van hierdie vrae aan Stassen gestel: Hoe gaan jy te werk as jy besluit om ‘n boek te vertaal? By wie moet jy outeursregte uitklaar? Hoe werk die geldsake en is daar keurders wat die Afrikaanse vertaling moet goedkeur?

Stassen sê eerstens dat dit belangrik is om internasionale kontakte te hê en vertel dat dit byvoorbeeld vier jaar lank gevat het om die kontrak vir die Asterix-boeke te beklink.

“Jy moet internasionale regte eerbiedig,” sê Stassen verder, en verduidelik dat daar eers ‘n ooreenkoms met die oorspronklike uitgewer aangegaan moet word.

Om betalings uit te werk is gewoonlik meer ingewikkeld, veral siende dat jy in sekere gevalle ook illustrasies se regte en e-boekregte moet koop, maar uitgewers het ‘n standaardooreenkoms wat gewoonlik ‘n klousule bevat oor hoeveel van die verkope die skrywer sal ontvang.

“Keurders vertrou maar op jou goeie naam,” vertel Stassen, “ons vertalings is van ‘n hoogstaande gehalte”.

Die gesprek begin om 32:00. Luister na die potgooi:

 
Lees ook:

 

Die DorslandtrekThe Thirstland TrekThe Boers in Angola, 1928–1975Afrikaners in Angola 1928-1975Asterix en die verlore papirusrol
OorlogswinterMollie die moedige katVakansiehuis met swembadDie skoenlapperleeuDie Rooi PrinsesOuma is 'n kroekDie hormoonfabriek

 

Boekbesonderhede

Foto met dank van LitNet

Jan Terlouw se bekroonde jeugroman Oorlogswinter nou ook in Afrikaans, vertaal deur Daniel Hugo

OorlogswinterBekroonde Nederlandse skrywer Jan Terlouw se jeugroman Oorlogswinter verskyn eersdaags by Protea Boekhuis, vertaal deur Daniel Hugo:

Dit is die yskoue winter van 1944/1945. Die Tweede Wêreldoorlog woed nog en Nederland ly onder die Duitse besetting. Die 15-jarige Michiel kan nie wag tot hy oud genoeg is om aan die ondergrondse versetsbeweging deel te neem nie. Wanneer Dirk, hulle bure se seun, hom vra om ’n brief af te lewer voel hy dat hy uiteindelik ernstig opgeneem word. Maar Dirk word gearresteer en die persoon aan wie hy die brief moet besorg, word deur die Duitsers doodgeskiet. Gaan Michiel die brief oopmaak en die verantwoordelikheid van die opdrag daarin aanvaar?

Oor die outeur

Jan Terlouw (1931–) het in 1970 gedebuteer as jeugboekskrywer. Hy was die leier van D66, ’n liberale linksgesinde party in Nederland. Hy het ’n opwindende en lewendige skryfstyl en, gekoppel aan sy sosiale bewustheid, skep hy magiese werke wat aansien en gewildheid geniet. Hy is reeds twee maal met De Gouden Griffel-prys bekroon.

Oor die vertaler

Daniel Hugo was ’n spesialisomroeper by Radiosondergrense en verantwoordelik vir die literêre program “Leeskring”. Hy is ’n gerekende digter met 14 poësiebundels op sy kerfstok. As vertaler het hy reeds die werke van o.a. Tom Lanoye, Rutger Kopland, Herman de Coninck, Harry Mulisch, Herman van Veen en Cecily Mary Barker in Afrikaans vertaal.

Boekbesonderhede